Przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15.000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem zgłoszonego do urzędu rachunku płatniczego, jeżeli podatnik chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku dochodowym wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Jeśli podatnik dokonał w ubiegłych latach (np. w 2025 roku) płatności na rachunek niezgłoszony do wykazu ministerialnego, to może porozumieć się ze sprzedawcą co do zwrotu środków i ponownego przelewu na właściwe konto. W sytuacji, gdy kontrahent dokona zwrotu na rachunek bankowy płatności dokonanych przez podatnika tytułem zapłaty za faktury – tj. płatności, które pierwotnie zostały zapłacone na rachunek bankowy kontrahenta spoza wykazu podatników VAT, a po zwróceniu środków pieniężnych przez kontrahenta dokonana zostanie w 2026 r. ponowna zapłata za faktury na rachunek bankowy kontrahenta, zgłoszony i widniejący na dzień przelewu w wykazie podatników VAT (za faktury wystawione w 2025 r.), to nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Taki schemat działania wobec kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej zrealizowanej płatności i przedstawia ponowny przelew płatności na rachunek znajdujący się w wykazie. Ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatku z tak przeprowadzonej transakcji za koszt uzyskania przychodów, w roku zapłaty na zgłoszony do urzędu rachunek.

Nie spełnią się warunki określone w ww. przepisie, które nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku objętego fakturą. W konsekwencji wydatek wynikający z faktury wystawionej przez kontrahenta może stanowić koszt uzyskania przychodów. Stanowisko to wskazuje m.in. Dyrektor KIS w interpretacji z 19 października 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.377.2026.3.AW.

Co jednak z zeznaniem CIT-8 za rok, w którym pierwotnie rozpoznano koszt? Czy trzeba wysłać korektę zeznania do urzędu? Naprawienie błędu uzasadnia zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów, lecz nie niweluje potrzeby skorygowania momentu tego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zapisami ustawy. Spółka nie jest uprawniona do „pozostawienia” w kosztach uzyskania przychodów za 2025 r. wydatków związanych z wynagrodzeniem wypłacanym na rzecz kontrahenta tytułem zapłaty za faktury w sytuacji, gdy pierwotna płatność miała miejsce w 2025 r., zaś zwrot środków i ponowna zapłata na rzecz kontrahenta (powodująca, iż wydatki te nie podlegają ograniczeniu w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów) miała miejsce w 2026 r. Trzeba więc zrobić korektę CIT-8 za 2025 rok, w którym nie zostały w sposób właściwy uregulowane faktury.