Spółki na estońskim CIT mogą udzielać poręczenia za wynagrodzeniem podmiotom powiązanym. Spółka jako podmiot udzielający poręczenia nie czyni tego z tego powodu, że chce w ten sposób umożliwić transfer własnych środków (zysków) do podmiotu powiązanego. Celem poręczenia jest najczęściej zwiększenie wiarygodności kredytowej i umożliwienie dzięki temu dostępu do finansowania – bank wymaga dodatkowych zabezpieczeń, a poręczenie przez podmiot o silniejszej pozycji finansowej umożliwia uzyskanie kredytu przez podmiot powiązany, który nie posiadałby wystarczającej zdolności, według kryteriów przyjętych przez bank.

Nie bez znaczenia jest też to, że podmioty powiązane często działają we wspólnym celu ekonomicznym, a poręczenie umożliwia sfinansowanie przez bank bieżącej działalności lub inwestycji spółki powiązanej. Celem udzielonego poręczenia nie jest więc przekazanie własnych środków pieniężnych do podmiotu powiązanego, a umożliwienie mu korzystania ze środków oferowanych przez bank.

Udzielenie poręczenia przez estońskiego podatnika jako gwarancji spłaty kredytu bankowego nie będzie stanowić dla spółki na estońskim CIT świadczenia wykonanego w związku z prawem do udziału w zysku w rozumieniu art. 28m ust. 3 ustawy CIT, a tym samym nie będzie skutkować powstaniem dochodu z tytułu ukrytych zysków, o którym mowa w art. 28m ust. 1 pkt 2 – w wysokości sumy poręczenia ani w żadnej innej kwocie.

Jeśli w ramach udzielonego poręczenia spłaci ona w całości lub w części kredyt bankowy zaciągnięty przez podmiot powiązany, to kwota spłaconego kredytu również nie będzie stanowić świadczenia wykonanego w związku z prawem do udziału w zysku w rozumieniu art. 28m ust. 3, a więc nie będzie skutkować powstaniem dochodu z tytułu ukrytych zysków. Nie będzie to też dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3.

Spółka na estońskim CIT powinna w zamian za udzielone poręczenie otrzymać wynagrodzenie, którego wysokość zostanie ustalona na warunkach rynkowych, z uwzględnieniem stawek opłat pobieranych przez podmioty zajmujące się profesjonalnie udzielaniem poręczeń i gwarancji. Skoro tego typu transakcję na takich samych warunkach mogłyby zawrzeć również podmioty niepowiązane, to nie można uznać, że w jej wyniku dochodzi do wykonania świadczeń związanych z prawem do udziału w zysku. Stanowisko to potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora KIS z 26 października 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.502.2026.2.ZK.

Poręczenie i pożyczka to różne typy transakcji, dlatego wywołują różne skutki podatkowe. Podobieństwem jest jedynie powiązanie pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w obu transakcjach finansowych. Strony powinny zawrzeć umowę, z której wynikałoby również uzasadnienie ekonomiczne wspólnie realizowanej transakcji, tj. poręczenia. Udzielenie poręczenia pomiędzy podmiotami powiązanymi jest traktowane jako transakcja kontrolowana o charakterze finansowym i podlega przepisom o cenach transferowych. Próg dokumentacyjny w skali roku to 10 mln zł.