Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w miejscu zamieszkania wykorzystują często do ładowania samochodu osobowego (elektrycznego) energię z domowej instalacji. Koszt energii elektrycznej pobranej do ładowania samochodu osobowego, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, udokumentowany na podstawie dowodu wewnętrznego (stosownie do przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów), stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Istotną kwestią jest wyodrębnienie tej części energii pobieranej z domowej instalacji, która została zużyta wyłącznie na ładowanie pojazdu. Wbudowany, niezerowalny licznik ładowarki wraz z raportami z aplikacji komórkowej może stanowić wiarygodne i precyzyjne narzędzie pomiaru ilości kWh – niekiedy nawet dokładniejsze niż metody szacunkowe (np. proporcja powierzchni), które organy podatkowe od lat akceptują przy rozliczaniu mediów w działalności prowadzonej w lokalu mieszkalnym.

W związku z wykorzystywaniem pojazdu do celów mieszanych do kosztów uzyskania przychodów zalicza się 75% tak ustalonego kosztu energii, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o PIT. Również nieodliczona część podatku VAT może podlegać ujęciu w kosztach podatkowych w ramach limitu 75%.

Poniesione wydatki na paliwo obejmują podatek VAT, który zgodnie z przepisami o VAT nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek VAT w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku VAT podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku VAT. Na podstawie faktury podatnik może zaliczyć do kosztów 75% kwoty podatku VAT niepodlegającej odliczeniu, czyli 75% z 50% kwoty podatku VAT.

Wartość kosztu energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu firmowego może być ustalona w oparciu o:

• ilość kWh odczytaną z podlicznika w danym miesiącu,
• cenę jednostkową energii elektrycznej odpowiadającą aktualnej cenie rynkowej (taryfowej) energii elektrycznej, tj. cenie, jaką podatnik płaci za 1 kWh pobraną z sieci energetycznej w danym miesiącu zgodnie z fakturą od sprzedawcy energii.

Jeśli w miejscu parkowania samochodu zamontowany jest dedykowany punkt ładowania (wallbox/ładowarka), wyposażony w podlicznik energii elektrycznej, który rejestruje wyłącznie energię pobraną w celu naładowania akumulatora samochodu elektrycznego, to jest to właściwe udokumentowanie zużytej energii przez podatnika. Stanowisko to potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora KiS z 4 września 2026r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.518.2026.1.KD.

W tym przypadku nie ma faktury, a podatnik powinien sporządzić dowód wewnętrzny zawierający: datę, wskazanie podlicznika (ilość kWh), zastosowaną cenę jednostkową wraz ze źródłem jej ustalenia (faktura od sprzedawcy energii), wartość wyliczonego kosztu oraz jego 75% uwzględniane w kosztach uzyskania przychodów.