Chmura internetowa (obliczeniowa) to model dostarczania zasobów informatycznych (jak np. pamięć masowa, moc obliczeniowa, oprogramowanie) służący do przechowywania, przetwarzania i zarządzania danymi. Opiera się na współdzielonych zasobach (oprogramowaniu i infrastrukturze), tzn. zamiast własnych serwerów i oprogramowania, firma korzysta z infrastruktury i zasobów dostawcy usług chmurowych. Zasada działania chmury internetowej (obliczeniowej) polega na przeniesieniu usług z obszaru IT na serwer dostawcy i umożliwienie dostępu poprzez komputery klienckie.

Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym, stanowi mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switche oraz firewalle podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania. Stąd odpłatność z tytułu usługi zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej (serwera) określanej jako tzw. chmura internetowa (obliczeniowa) jest odpłatnością z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego. Wyłącznie zdalna forma korzystania z chmury internetowej (obliczeniowej) charakteru tego nie zmienia. Konieczne jest więc pobranie podatku u źródła.

Organy podatkowe wskazują (m.in. interpretacja Dyrektora KIS z 6 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.397.2025.2.MW), że wydatki ponoszone z tytułu zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej, określanej jako tzw. „chmura internetowa” na potrzeby przechowywania i udostępniania danych, a także przetwarzania danych, stanowią zapłatę za korzystanie ze świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Jedynie w sytuacjach, gdy podatnik wyraźnie wskazuje, że nie uzyskuje prawa do dysponowania określoną objętością dysków, mocą obliczeniową ani innymi zasobami infrastruktury, możliwe jest wyłączenie z poboru podatku WHT.

Podobnie jak „chmura” traktowane są usługi IT w tzw. modelu SaaS (Software as a Service) olegającym na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Podatnicy nabywają możliwość dostępu do oprogramowania umieszczonego na serwerach lub w chmurze (w szczególności w trybie online), bez potrzeby jego instalacji na określonym urządzeniu czy nośniku. Wymagany jest jedynie dostęp do internetu oraz zalogowanie się na przeznaczonej do tego stronie internetowej.

W wielu umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, które podpisała Polska, usługi IT w modelu SaaS są traktowane jako należności licencyjne (np. w umowie z Wielką Brytanią czy Niemcami). Nie ma natomiast takich zapisów np. w umowie z Irlandią. Tu wystarczy certyfikat rezydencji, aby skorzystać ze zwolnienia. Wynagrodzenie wypłacane na rzecz dostawcy z siedzibą w Irlandii z tytułu korzystania z oprogramowania działającego na serwerze lub w chmurze internetowej powinno być zakwalifikowane do zysków przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko-irlandzkiej). Warto więc porównywać zapisy umów podpisanych z różnymi krajami, bo nie ma tu wprowadzonej jednej zasady i kwalifikacji.