Przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków.  

Sposób kalkulacji wynagrodzenia faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest określony w zawartych umowach faktoringu. W praktyce wynagrodzenie faktora może stanowić dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo określone w każdej umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji. Faktor zobowiązuje się do nabywania wierzytelności podatnika, za co przysługuje mu wynagrodzenie (dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje), stanowiące zapłatę za udostępnienie środków i korzystanie z nich.

Koszty wynagrodzenia faktora jakie podatnik ponosi na podstawie umów faktoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie będą mieć do nich zastosowanie limity ustawowe, jeśli ich suma przekracza 3 mln zł. Stanowisko to potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z 7 maja 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.122.2026.1.BS. W pliku JPK KR PD nadwyżka kosztów finansowania dłużnego ponad limit musi mieć wprowadzony znacznik podatkowy PD 4 albo PD 4 PB (przy wyborze konta pozabilansowego do zaprezentowania różnic podatkowych).

Dzięki stałemu wsparciu instytucji faktoringowej, przedsiębiorca zapewnia sobie środki finansowe, zanim nadejdzie termin płatności faktur za dostarczony towar i unika trudności związanych z nieterminową zapłatą ceny. Jest to więc alternatywna w stosunku do kredytu bankowego, metoda finansowania zwłaszcza małych i średnich producentów i dostawców, odczuwających przejściowy brak kapitału. W zamian za wsparcie finansowe przedsiębiorca przenosi na faktora zarówno wierzytelności z istniejących już umów sprzedaży lub dostawy, jeszcze niewymagalne, jak i wierzytelności przyszłe z niezawartych jeszcze kontraktów.

Wypłacane dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje stanowią wynagrodzenie należne w zamian za przystąpienie do transakcji faktoringu. Wypłata dyskonta, odsetek oraz innych opłat i prowizji na rzecz podmiotów świadczących usługi faktoringu stanowi dla podatnika koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z nich.

Pamiętajmy jednak, że koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na skutek przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych pięciu latach podatkowych, w ramach obowiązujących w danym roku limitów kosztów finansowania dłużnego. Tak stanowi art. 15c ust. 18 ustawy CIT, a więc podatnik może w przyszłości obniżyć podstawę opodatkowania. Kwotę kosztów finansowania dłużnego, która będzie kosztem podatkowym w kolejnym roku podatkowym, podatnik powinien zaprezentować na koncie pozabilansowym jako wyłącznie koszt podatkowy, który nie jest kosztem obciążającym wynik finansowy – stosuje wówczas znacznik INNE.