Podatek u źródła, który płaci polski płatnik, może być kosztem uzyskania przychodu jednak nie w każdej sytuacji. Zasada ogólna wskazuje, że w stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Polski przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT (m.in. należności licencyjne, odsetki, usługi niematerialne czy dywidendy).

Momentem ujęcia przez podmiot wydatku w postaci podatku u źródła, wynikającego z ubruttowionej należności zagranicznego kontrahenta jako kosztu podatkowego będzie moment jego poniesienia, tj. moment, na który zapłacony podatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych, który co do zasady będzie tożsamy z dniem zapłaty. Taka kwalifikacja wystąpi przy założeniu, że podatnik nie będzie ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków z tytułu odprowadzonego podatku u źródła. Stanowisko to potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z 30 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.558.2025.1.MR1.

Nie znajduje tutaj zastosowania żaden z przepisów art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawierający negatywny katalog kosztów uzyskania przychodów, a w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 15 tej ustawy. Zakres przedmiotowego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów dotyczy tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez podatnika, a nie przez płatnika, który w praktyce odprowadza do urzędu skarbowego „cudzy podatek” od przychodu osiągniętego przez nierezydenta w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Istnieją dwa potencjalnie warianty uregulowania ubruttowienia podatku u źródła, tj.:

• obowiązek ubruttowienia kwoty należności wynika z postanowień umownych pomiędzy stronami transakcji (umowna klauzula o ubruttowieniu), lub
• polski podmiot dokonuje ubruttowienia dobrowolnie, bez wyraźnego nałożenia na niego takiego obowiązku w umowie.

W umowach zawartych z nierezydentem warto jednak określić, która ze stron ponosi ekonomiczny ciężar podatku.

Kwalifikacja podatku u źródła do kosztów rodzajowych- konto Podatki i opłaty nie będzie wymagała dodatkowego znacznika podatkowego. Będzie ono miało znacznik wynikowy RPBIV_POZ prezentowany w węźle ZOiS w JPK KR PD. Inaczej niestety wygląda sytuacja podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w związku ze sprzedażą przez polski podmiot usług niematerialnych w sytuacji, gdy przekraczać będzie limit odliczenia z art. 20 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z zysku określonych w odrębnych przepisach. Powyższy przepis nie obejmuje podatku dochodowego odprowadzonego przez podmiot w konsekwencji pełnienia roli płatnika podatku dochodowego. Zakres ww. przepisu dotyczy tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez zagranicznego podatnika. Oznacza to, że polski podmiot nie będzie mógł zaliczyć kwoty zapłaconego podatku dochodowego przez zagranicznego kontrahenta (podatku zagranicznego) do podatkowych kosztów uzyskania przychodu. Zastosuje znacznik PD_4 jako koszt trwale niepodatkowy.